Μην ταΐζεις το αδηφάγο κύτος (ναι, γράφεται με ύψιλον)

Η μέρα έξω είναι όμορφη. Έχει λιακάδα μετά από πολλές μέρες μουντάδας και βροχής και λίγο αεράκι ίσα ίσα για να κάνει τον ήλιο απολαυστικό - είναι ένα ιδανικό ανοιξιάτικο πρωινό.

Στο δρόμο για τη δουλειά δεν είχε κίνηση, η μηχανή τσουλούσε σαν βούτυρο σε ταψί και οδηγούσες αμέριμνος…μέχρι που σου πετάχτηκε ένας τετράτροχος κανίβαλος από το stop φέρνοντας τον προφυλακτήρα του οριακά κοντά στο δεξί σου μαρσπιέ.
Εσύ τί έκανες?
α) Τον αγνόησες και συνέχισες την πορεία σου χωρίς έγνοιες, αφού δεν έπαθες τίποτα καλά είσαι.
β) Κατέβηκες από το αμάξι και τον άρχισες στις βρισιές (τις προφορικές, μιας και δεν είχε υδραυλικά είδη κοντά). Αυτός, σαν λοβοτομημένη αμοιβάδα που τον έκοψες από την αρχή, δεν παραδέχτηκε το δίκιο του και ανταπόδωσε τις βρισιές με κάτι άσχετο, πχ “δε φοράς αυθεντικό τζάκετ μηχανής, γι’αυτό δε σε είδα να έρχεσαι!” ή ένα στωικό “άντε γαμήσου”. Μετά από αλλεπάλληλες φιλοφρονήσεις, μπορεί και καμιά ψιλή, σηκώνεσαι και φεύγεις γεμάτος νεύρα και ζοχάδες που σου χάλασε η τόσο όμορφη μέρα.
Ιδίωμα των ηλίθιων ανθρώπων είναι πως νομίζουν ότι έχουν δίκιο ακόμα κι όταν “όλες οι συνιστώσες του σύμπαντος” δείχνουν το αντίθετο και με μία σχεδόν σαδιστική κυνικότητα σου δηλώνουν ως αυτονόητο κάτι το προφανώς λάθος, όπως το να αλλάζεις λωρίδες χωρίς φλας ή να συνεχίζεις αμέριμνος και μιλώντας στο κινητό την πορεία σου ακόμα κι όταν “τα stop φυτρώνουν εκεί που δεν πρέπει¨, καταφέρνοντας να σε βγάλουν από τα ρούχα σου με μία μόνο φράση.

…

Συνεχίζεις την πορεία σου και φτάνεις στο γραφείο. Μετά από 3 γύρους (για τους οδηγούς αυτοκινήτου είναι εκθετικά περισσότεροι) του τετραγώνου βρίσκεις μία θέση λουκούμι στη σκιά, μόνο που πετάγεται από τους θάμνους μία τσατσά και μπαστακώνεται στη μέση. Κάνεις λίγο πιο πέρα να αφήσεις τη μηχανή δίπλα της αλλά αυτή με μία τάχα αδιάφορη κίνηση, κάνει ένα ύπουλο πλάγιο βήμα και σου κλείνει την πρόσβαση υποδηλώνοντάς σου στην ουσία πως “μπορεί να θέλεις να παρκάρεις εδώ, αλλά εγώ είμαι εδώ να υπερασπιστώ με αίμα και κατινιά το καφενειολογικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του Αθηναίου πολίτη της προκράτησης θέσης πάρκινγκ”.
Εσύ:
α) Της εξηγείς ευγενικά πως ο χώρος δεν είναι δικός της και αφήνεις τη μηχανή σε μία λιγότερο καλή θέση ανάμεσα σε δύο αμάξια.
β) Γκαζώνεις και την παρκάρεις εκεί με το ζόρι - μπορεί μαζί με την θείτσα. Το ξαφνιασμένο βλέμμα της Ελληνίδας κυράτζας όταν αμφισβητείται η εξουσία της είναι priceless και τα κατινοβρισίδια που ακολουθούν μετά εκτονώνουν όσα απωθημένα έχεις κρατήσει από την παιδική σου ηλικία και τη σκύλα δασκάλα της 3ης δημοτικού με το περμανάντ άφρο μαλλί και την Μαντλίν Όλμπραιτ μύτη.
Όταν έχεις παρατηρήσει παρόμοιες συμπεριφορές από νεώτερους ανθρώπους, δεν πρέπει να σου προκαλεί μεγάλη εντύπωση όταν κάποιες πεισματάρες ημίγριες νομίζουν πως ο κόσμος είναι χτισμένος αποκλειστικά γύρω από εκείνες (που είναι οι μοναδικές στον κόσμο που υποφέρουν) και τον κανακάρη τους - το να προσπαθείς με τον ένα ή τον άλλον τρόπο να τις πείσεις για το αντίθετο είναι σαν να προσπαθείς να πείσεις έναν ευαγγελιστή ότι κατάγεται από πιθήκους.

…

Μπαίνεις λίγο καθυστερημένα στο γραφείο. Πας να κάτσεις. Νιώθεις κάτι διαφορετικό. Όχι, δεν πήρες κιλά ούτε σκίστηκε το παντελόνι σου. Η καρέκλα σου είναι διαφορετική!
Ο μοναδικός σου φίλος στο 8-10ωρο της δουλειάς, αυτός που σε ανέχεται όσα και να του φορτώσεις, δεν παραπονιέται ότι και να έφαγες το προηγούμενο βράδυ, σου δίνει το ελεύθερο να του ορίζεις τη θέση και την κλίση κατά βούληση και με τα φανταστικά του ροδάκια σε μεταφέρει χωρίς κόπο από το ένα γραφείο στο άλλο….δεν είναι ο ίδιος.
Σηκώνεσαι και ξεκινάς την αναζήτηση της λύσης του μυστηρίου. Δεν θέλει πολύ όμως. Ο νούμερο 1 ύποπτος είναι και ο ένοχος - ναι, καλά το μάντεψες, ο μαλάκας στο γραφείο με τον οποίο τσακώνεσαι συνεχώς.
“Μου πήρες την καρέκλα?” τον ρωτάς? “Ναι, αφού άργησες να έρθεις την πήρα” σου απαντάει με μία φυσικότητα σαν να τον ρώτησες αν σκουπίστηκε σήμερα το πρωί μετά την ανάγκη του.
α) Ναι, καλά κατάλαβες, τον αγνοείς και κάθεσαι στη νέα σου καρέκλα που δεν είναι τόσο άσχημη και συνεχίζεις την ημέρα σου.
β) Ως εδώ. Του έχεις πολλά μαζεμένα για να τον αφήσεις να ξεφύγει με αυτό. Αφήνω τη φαντασία σας να διαλέξει τί θα του κάνατε, καθώς είμαι σίγουρος πως ο καθένας έχει κάποιο άτομο στη δουλειά του που θα ήθελε να τηγανίσει ζωντανό από τη μέση και κάτω και να κρατήσει το υπόλοιπο για να παίζει βελάκια.
Το πρόβλημα είναι πως όσο και να τον κράξεις, η κοσμοθεωρία του μαλάκα είναι πως δεν είναι μαλάκας (η έλλειψη αυτογνωσίας ενός τέτοιου ανθρώπου είναι ότι χειρότερο για τους υπόλοιπους και βασικό αίτιο για τη βλαμμένη συμπεριφορά του) και δεν πρόκειται να αλλάξει όσες καινούριες βρισιές και να ανακαλύψεις. Το ακόμα χειρότερο είναι πως λόγω της εργασίας είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να ανέχεσαι καθημερινά.

Τί κοινό έχουν αυτές οι τρεις ιστορίες?
Οι (α) επιλογές τους μπορεί φαινομενικά να σας βγάζουν κορόιδα, μαλάκες, γκέηδες, φλώρους, αλλά το γεγονός ότι θα ζήσετε για μία ακόμη μέρα, με ελάχιστες απώλειες στο happiness level στην καλύτερη, με λίγο χαμηλότερη από νορμάλ διάθεση στη χειρότερη περίπτωση, είναι ο βασικός λόγος που πρέπει να τις ακολουθήσετε.
Οι (β) επιλογές από την άλλη δείχνουν ως οι πιο γαμάτες, αυτές που θα ακολουθούσε ο τσακ νόρις αν βρισκόταν στη θέση σας, αλλά αντίθετα με τον ημίθεο τσακ (θεός είναι ο flea έχουμε πει) αυτές, αντίστοιχα με τις παραπάνω 3 περιπτώσεις, μπορεί να σε οδηγήσουν:
1) στο ΚΑΤ ή κάπου χειρότερα (ή βαθύτερα) αν μπλέξετε με κανέναν παρανοϊκό στο δρόμο. Λίγες είναι οι φορές που έχετε ακούσει για εγκληματίες που βγάζουν μαχαίρι στην πρώτη κουβέντα?
2) στα δικαστήρια. Μπορεί η θείτσα να πηγαίνει γυρεύοντας αλλά αν την ακουμπήσεις έστω με τη φτέρνα σου στην μαϊμού γκούτσι τσάντα της (αν και δεν ξέρω πως στο καλό μπορεί να πετύχεις τέτοια στάση…) θα σε στείλει σούμπιτο στα δικαστήρια, μιας και ο άντρας της είναι κατά πάσα πιθανότητα αστυνομικός ή δικηγόρος.
3) στην ανεργία. Τί? Νομίζεις πως στη δουλειά σου ο ρουφιάνος είναι εκείνος που χάνει τη δουλειά του σε μία εργασιακή αντιπαράθεση? Ας βάλω τη μαϊμού μου να γελάσει.

…

Ποιό είναι το ηθικό δίδαγμα σε όλα αυτά? Κάντε ότι σκατά θέλετε, δε με νοιάζει ούτε αν σκίσετε το καλσόν σας, ούτε αν γνωρίσετε την vagg-elis στο ατ ομόνοιας, ούτε αν πιάσετε δουλειά ως διανομέας φυλλαδίων με δονητές. Ποιός ξέρει, μπορεί κιόλας εσείς να είστε οι απέναντι άνθρωποι στις παραπάνω ιστορίες.

Όταν είστε όμως στο φόρουμ μου, θα ακολουθείτε την επιλογή (α) μη σας πάρει ο διάολος ενσαρκωμένος στη μορφή της πριονοκορδέλας του nikefalin (inside joke του basketforum αυτό, αγνοήστε το οι λοιποί θνητοί)!
Και εδώ απευθύνομαι όχι μόνο σε όλους τους νοήμονες ανθρώπους που γράφουν στο φόρουμ, αλλά και στους υπόλοιπους αναγνώστες που συμμετέχουν σε φόρα, σε συζητήσεις σε blog και πέφτουν θύματα της αδιανόητης νοητικής καθυστέρησης μερικών ατόμων που νομίζουν ότι άποψη είναι να πέρδεσαι από την αντίθετη πλευρά του πεπτικού σωλήνα.

Τους έχετε συναντήσει, ξέρετε τί λέω. Άνθρωποι που όπως οι παραπάνω των 3 παραδειγμάτων έχουν τη δική τους θεώρηση για τα πράγματα (κάτι που δεν είναι κακό) και πιστεύουν πως συζήτηση είναι να διατυπώνουν στεγνά αυτήν τη θεώρησή τους χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν κανένα επιχείρημα από τους απέναντι για την προφανή απόρριψή της (κάτι που είναι πιο κακό από τον Χίτλερ σε θέση CEO πετρελαϊκής πολυεθνικής). Το κακό είναι πως απαντούνε με κάθε λογής ηλίθιο τρόπο σε λογικότατα επιχειρήματα που έκατσες και έγραψες με πολύ κόπο, έρευνα και χρόνο και όταν πλέον καταλαβαίνουν μετά από σελίδες σεντονιών πως ίσως υπάρχει μία ρωγμή στο κατά τη γνώμη τους τέλειο πλάνο, αποχωρούν από τη συζήτηση με ένα “αυτή είναι η άποψή μου, δεν έχεις κάποιο δικαίωμα να μου την αλλάξεις” ή ένα δακρύβρεχτο “αφού μου την πέφτετε όλοι αποχωρώ” αφήνοντάς σε πιο τσαντισμένο κι από τσιτάχ σε κλιμακτήριο.

Ποιά είναι, λοιπόν, η λύση σε αυτούς τους μονοκύτταρους οργανισμούς με την ιδιότητας της πληκτρολόγησης?

Αυτή που βρήκα πριν λίγες μέρες.

Μην ταΐζεις το αδηφάτο κύτος!

Όπως γράφει εύστοχα ο εύστροφος δημιουργός αυτής της σελίδας:

Η μόνη λύση είναι να σταματήσεις το πρόβλημα στη ρίζα του: την προσοχή σου. Αυτές οι αποβλακωμένες περιπτώσεις τρέφονται από την προσοχή των άλλων και των απαντήσεων τους. Δεν ενδιαφέρονται για το ποια είναι η απάντηση, αρκεί να λάβουν κάποια απάντηση. Δε διαβάζουν το περιεχόμενο αυτών που γράφεις, το μόνο που βλέπουν είναι το γεγονός ότι έγραψες κάτι. Συνεπώς, η καλύτερη λύση είναι να τους αγνοείς. Μην τους μιλάς. Μην ανταλλάζεις μηνύματα. Μην αναγνωρίζεις την ύπαρξη τους.

Αν πρέπει να απαντήσεις οπωσδήποτε, τότε γράψε ένα μήνυμα μιας γραμμής με ένα σύνδεσμο σε αυτήν τη σελίδα, ούτως ώστε οι υπόλοιποι στη λίστα να καταλάβουν τι σκέφτεσαι.

Έτσι, όλοι κερδίζουμε.

Επίσης, έλαβα το θάρρος και έφτιαξα μία εικόνα:

που μπορείτε να χρησιμοποιείτε και να παραθέτετε χρησιμοποιώντας τον παρακάτω κώδικα.

- Σε HTML (σε σχόλια blogs):

<a href=”http://www.dizzyfingers.gr/?p=40″><img src=”http://www.dizzyfingers.gr/wp-content/uploads/2009/06/min-taizeis-to-adifago-kitos.jpg” alt=”Μην ταΐζεις το αδηφάγο κύτος!”></a>

- Σε bbcode (για ποστ σε φόρουμ):

[url="http://www.dizzyfingers.gr/?p=40"][img]http://www.dizzyfingers.gr/wp-content/uploads/2009/06/min-taizeis-to-adifago-kitos.jpg[/img][/url]

Δεν είναι κίνηση δειλίας, ούτε ελιτισμού. Είναι η έξυπνη κίνηση, το αντίθετο δηλαδή αυτού που είναι ο απέναντι.

Γι’αυτό, την επόμενη φορά που θα βρεθείτε με την οθόνη του υπολογιστή να κρέμεται από το παράθυρο, σκεφτείτε το διπλά και ποστάρετε την παραπάνω εικόνα με το σύνδεσμο, ασφαλώς.
Σιγά σιγά θα γίνει και trend, οπότε όλοι θα καταλαβαίνουν τη θέση σας και για ποιό λόγο τη χρησιμοποιείτε.

Εγώ θα την ποστάρω σίγουρα κάποια στιγμή σύντομα. Υπάρχουν πολλά κύτη στον κόσμο…και πέρα από το ότι γράφονται με “υ”, συχνάζουν στα φόρουμ που συχνάζεις κι εσύ με σκοπό να σου σπάσουν τα νεύρα.