Shitty Day - και ούτε ξέρω ούτε με νοιάζει ποιός φταίει

Ναι, αυτό είναι το πρώτο μου ποστ.

Και ναι, έχω κρατήσει ακόμα το default template του wordpress…δε με νοιάζει, όλη μέρα παλεύω με floats και font-families και colors και background-fucking-images, δεν αγχώνομαι αν στην προσωπική μου σελίδα έχω αυτήν την γαλάζια κουμούτσα πάνω πάνω και το μπετόγκριζο φόντο σε όλα τα υπόλοιπα 876 τετραγωνικά πίξελ της σελίδας. Όταν βρω χρόνο και όρεξη θα τα αλλάξω.

Όχι τώρα, όμως.

Τώρα θέλω απλά να γκρινιάξω, κι όποιος με ακούσει. Στα αρχίδια μου.

Στα αρχίδια μου επίσης αν συμφωνεί κάποιος με αυτά που γράφω ή όχι. Δικό μου blog είναι (ναι έχω κι εγώ ένα τέτοιο πια, είμαι μούρης).

Όπως στα αρχίδια μου αν ο μουρτζόβλαχος στη Χαριλάου Τρικούπη ξαφνιάστηκε από την υπερβολική αντίδραση ενός οδηγού μηχανής που τον σιχτίριζε τον έκραζε άχρηστο τον ανέβαζε δολοφόνο τον κατέβαζε - ας πρόσεχε και ας μην πεταγόταν σαν την πούτσα από το στενό. Ακόμα κι αν τον είχα δει, ακόμα κι αν είχα κόψει ταχύτητα την ώρα που έβλεπα τον βρώμικο προφυλακτήρα του να ξεπροβάλει δειλά δειλά, ακόμα κι αν μπόρεσα και τον απέφυγα με χαρακτηριστκή άνεση, σταμάτησα.

Σταμάτησα στη μέση της Χαριλάου Τρικούπη και πάτησα την κόρνα.

Γύρισα και τον κοίταξα.

Περίμενα να δω αντίδραση.

Είδα.

Και δεν με απογοήτευσε.

Δεν ζήτησε συγνώμη, δεν έκανε καν ένα νεύμα για το γαμώτο, μόνο προσπάθησε να μου φωνάξει λες και ήμουν ο τοίχος που καρφώθηκε στο αμάξι της μπρίτνι σπίαρς.

Τονίζω το “προσπάθησε” γιατί αυτό κατάφερε και έκανε μόνο. Προτού καν αρθρώσει τη δεύτερη συλλαβή του οτιδήποτε ήταν να πει, πανευτυχής που θα είχα έναν υποτυπώδη λόγο για να ξεσπάσω μάζεψα τα πάντα μέσα μου σήκωσα το χέρι, όπως το σηκώνουν, βαριεστημένα, οι τροχονόμοι για να περάσει ο κόσμος, όπως το σηκώνουν οι οπαδοί σε ένα παιχνίδι ξεστομίζοντας την κλασσική σοφία “κοίτα έναν μαλάκα τί γκολ έχασε”, όπως το σηκώνει ο καραγκιόζης πριν κατακεραυνώσει στην καρπαζιά τον άλλον τον παπάρα που δε θυμάμαι πως λεγόταν…έτσι το σήκωσα κι εγώ έτοιμος να του ξεπατώσω τις παναγίες στα γαμωσταυρίδια και να τον στείλω κλαίγοντας πίσω στο δημοτικό.

Στο πρόσωπό του έβλεπα όλους τους μαλάκες που με είχανε τσιτώσει τις τελευταίες μέρες.

Είδα το καρπουζόμπογο τραγί του τομέα της Γεωμορφολογίας να μου λέει πως το μοναδικό μάθημα που προγραμμάτιζα να δώσω σε αυτήν την εξεταστική θα το δώσω τελικά τον Σεπτέμβρη γιατί τόσο ξύνονται εκεί πέρα στο πανεπιστήμιο που δεν έχουν χρόνο να κρατήσουν στην άκρη 5 ασκήσεις. Ασκήσεις που έκατσα χθες, αργία, όλη μέρα να τις τελειώσω.

Είδα τον κάγκουρα τον οδηγό λεωφορείου που τις προάλλες μου έπαιζε τα φώτα 2:00 ξημερώματα παρασκευής για να πάω πιο γρήγορα, λες και δε μπορούσε να κουνήσει τον κώλο του και να με προσπεράσει (άσχετα αν πήγαινα με 60, αυτός προφανώς είχε κλείσει τραπέζι στον Πλούταρχο). Α, είδα και την κυράτζα δίπλα του που μου πουλούσε τσαμπουκά λες και δεν την ένοιαζε πως αν ο βλάκας στο τιμόνι τράκαρε κάπου έτσι όπως οδηγούσε, αυτή θα έκανε τον μπάτμαν από το παρμπρίζ προς το οδόστρωμα.

Είδα τον κάθε μαλάκα που τόσο καιρό μου μοστράρει τη “αποχή” ως συνειδητή πολιτική επιλογή, με αποτέλεσμα να βγάλει το ΛΑΟΣ στο τσάμπιονς λιγκ όχι τον παναθηναϊκό αλλά τον Θανάση Πλεύρη, απανταχού υπερασπιστή της τιμής των ΜεγαλοΠευκωτών. Και η “συνειδητή πολιτική επιλογή” όλων αυτών την ημέρα των εκλογών ήταν αν θα πάρουν φρέντο καπουτσίνο ή εσπρέσσο στην παραλία.

Είδα τον μαλάκα τον χρήστη του basketforum που θα “sou gamiso ti mana re mouni an se petixo kapou!” μόνο και μόνο επειδή δε μπορεί να καταλάβει πως την ώρα που εκείνος γράφει το ποστ στο γλυτσερό δωμάτιό του σκαλίζοντας την βαθύτριχη μύτη του, ο άλλος που θα διαβάσει το ποστ του δεν πρόκειται να καταλάβει τί θέλει να πει έτσι όπως γράφει και ούτε πρόκειται να πιάσει ποτέ το ύφος “πλάκας ρε dizzy” που γράφει. ΣΜΑΙΛΙΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ! ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΑΚΟΥΣΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΟΥ Η ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΜΑΘΑΝΕ ΚΟΥΜΠΓΙΟΥΤΕΡ ΚΑΙ ιντερΝΈΤ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΨΑΡΕΨΕΤΕ (τρομάρα σας) ΓΚΟΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK?

Είδα τέλος και τον αγαπητό πελάτη χάρη στον οποίο πέρασα τις 2 μέρες πριν τη χθεσινή αργία παίζοντας με τα div και τα floats στον γαμωίντερνετεξπλόρερΣιξ, στον οποίο (τον πελάτη όχι τον browser) τρέφω απεριόριστη στοργή για το γεγονός πως ούτε αύριο ούτε μεθαύριο πρόκειται να γυρίσω πριν τις 21:00 σπίτι (κατά τ’άλλα “γιατί δεν έφερες έγκαιρα τις ασκήσεις?”)…

Είδα όλους αυτούς που με έχουν φέρει στα πρόθυρα του νευρικού κλονισμού και ανεξάρτητα του αν φταίω για όλα αυτά ή όχι, ακόμα κι αν ο φουκαράς με το αγροτικό έφταιγε ή όχι (που έφταιγε το αρχίδι αλλά κι εγώ το παραέκανα), τα ξέρασα όλα πάνω του.

Ένιωσα καλά όμως για μια στιγμή.

Μετά κατάλαβα ότι υπερέβαλλα.

Οι τύψεις που ένιωθα μετά, παρέα με το γεγονός ότι δεν υπήρχε φαΐ στο σπίτι :P, επιστέγασαν με επιτυχία (ή αποτυχία) τη σημερινή γαμημένη μέρα.

Ηθικό δίδαγμα, συμπεράσματα και τέτοιες μαλακίες δεν έχει η ιστορία. Αυτά έκανα, αυτά ένιωσα, αυτά γράφω, καληνύχτα σας.

EDIT: Μόλις άλλαξα το theme, σε περίπτωση που ψάχνετε το γκρίζο και το γαλάζιο