Η cache είναι ένα όμορφο πράγμα.
Χαρίζει χρόνια νεότητας και gigabyte bandwidth στους απανταχού administrators και μας βοηθάει στο να νομίζουμε ότι το ελληνικό ίντερνετ είναι γρήγορο.
Την ίδια στιγμή όμως η cache είναι ένα άτιμο πράγμα.
Η cache είναι χειρότερη από κολλημένο δίσκο, είναι χειρότερη από κολλημένη γκόμενα, χειρότερη από κολλημένο οπαδό και χειρότερη από κολλημένο κολλητό.
Μία επιστημονική τεκμηρίωση της κατάστασης είναι πως η cache είναι τόσο κολλημένη που δεν ξεκολλάει.
Όχι τουλάχιστον μέχρι να καταλάβεις ότι αυτή φταίει για όλα τα κακά του κόσμου. Για το γεγονός ότι έχασες 1 ώρα δοκιμάζοντας κάθε πιθανή αλλαγή στον κώδικα, για το γεγονός ότι γύρισες τα μισά site της google προσπαθώντας να βρεις τη λύση στο πρόβλημα που “καλά, μόνο σε εμένα έχει τύχει?” (η τραγική ειρωνεία είναι πως όταν όλες οι συνιστώσες του Σύμπαντος δείχνουν προς μία τεράστια ΝΕΟΝ επιγραφή με αναβοσβήνοντα γράμματα “ΕΙΣΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ”, τότε είναι που πεισμώνεις περισσότερο και ετοιμάζεσαι να βάλεις και το άλλο σου χέρι στο μίξερ), για το γεγονός ότι σιχτίρισες οτιδήποτε ζωντανό γύρω σου.
Και το μόνο που έπρεπε να κάνεις ήταν να κάνεις ένα χοντρό refresh…
Όλη αυτή η εισαγωγή ήταν για να σας ενημερώσω πως πλέον το blog ακούει και στο domain dizzyfingers.gr . Θα σας το είχα ανακοινώσει 2 ώρες νωρίτερα αλλά, παραδόξως, σήμερα το ctrl+f5 δε μου φαινόταν καλή ιδέα…
ΥΓ: Σε όλους όσους δεν κατάλαβαν χριστό από όσα μόλις έγραψα και νιώθουν εξαπατημένοι που τους στέρησα 37″ από τη ζωή τους, τους επισυνάπτω μία χαριτωμένη εικόνα.
You suck and your suckness caches to eternity, cache!
One Comment
Το “you suck” της εικόνας πάει στην cache και όχι σε εσένα αγαπητέ αναγνώστη, σε περίπτωση που παρεξηγήθηκες
Ναι, έχασες άλλα 6,5″ διαβάζοντας αυτό το περιττό σχόλιο.