Σηκώνεσαι και δεν έχεις τίποτα να κάνεις, τίποτα να φας, πουθενά να πας. Οι τοίχοι του σπιτιού είναι έτοιμοι να πέσουν πάνω σου αλλά δε μπορείς να βγεις έξω. Φοβάσαι μόνο στη σκέψη ότι θα συμβεί αυτό και όσο φοβάσαι τόσο πιο πολύ το σκέφτεσαι.

Είναι επικίνδυνο να περιμένεις άπραγος το φως μετά από την πιο σκοτεινή ώρα της νύχτας, μπορεί να ξενυχτήσεις περιμένοντας και να χάσεις πάλι το πρωινό.

…

Συνέχισε τη ζωή σου, σκάψε βαθύτερα, κοίτα μόνο μπροστά. Δε μπορείς να προβλέψεις πότε θα σκάσει η βόμβα, αλλά όσο κινείσαι τόσες περισσότερες πιθανότητες έχεις να τη γλυτώσεις…

ΥΓ: Να θυμηθώ να διαβάσω τα παραπάνω όταν στο μέλλον θα νομίζω πως τα βλέπω σκούρα.

Όχι, δε θα απολογηθώ που άργησα να γράψω. ΔΕΝ είχα κάτι να γράψω. Αλλά ακόμα και να είχα, ήμουν τόσο απασχολημένος που δεν προλάβαινα ούτε να κάνω κλικ στο dizzyfi.

Τί έγινε λοιπόν αυτούς τους μήνες?

Το Πράγμα. Έφυγα από την προηγούμενη δουλειά μου και ξεκίνησα να αναζητήσω την τύχη μου ως ελεύθερος καουμπόης-επαγγελματίας. Συνάμα μετακόμισα στον Άγιο Στέφανο όπου πλέον ακούω μόνο τα πουλάκια να τιτιβίζουν και τα δέντρα να κουνιούνται, κι όχι τον κάθε ανισόρροπο που του κάβλωσε στις 5 το πρωί να βάλει Τερλέγκα.
Πώς είναι η μετάβαση από τα Εξάρχεια προς τον Άγιο Στέφανο? ΌΜΟΡΦΗ!

Η μετάβαση από τη θέση υπαλλήλου σε αυτήν του freelancer web developer? ΓΑΜΗΣΙ (gangbang με τους γορίλλες στην ομίχλη)!
Αγαπητέ αναγνώστη (ναι, εσύ ο ένας) αν σκέφτεσαι ποτέ να αφήσεις τη θέση σου με το σίγουρο μισθό και το κανονικό ωράριο για να πας να κυνηγήσεις το “όνειρο” και τα “περισσότερα λεφτά”, ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!
Μείνε εκεί που είσαι! Ειδικά αυτές τις δύσκολες εποχές το να αφήσεις τη δουλειά σου θα είναι σαν να καρφώνεις το πουλί σου στο τραπέζι και να το κοπανάς με βαριοπούλα.

Τώρα που απέτρεψα οποιονδήποτε πιθανό ανταγωνιστή να εισέλθει στην αγορά, ας πω την αλήθεια:

ΤΟ FREELANCING ΓΑΜΕΙ!

Δουλεύεις ότι ώρα θέλεις, έχεις το γραφείο στο σπίτι σου (το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωσή μου έχει θέα την Πάρνηθα, suck that μπαλκόνι πρώτου ορόφου στα εξάρχεια) και πας όπως γουστάρεις στο γραφείο. Τα λεφτά είναι ανάλογα των ικανοτήτων σου και της δουλειάς που κάνεις και το σημαντικότερο, έχεις τη δυνατότητα να δουλέψεις πάνω στα προσωπικά σου project και να κάνεις πραγματικότητα τα όνειρά σου για συσκευές που θα αλλάξουν τον κόσμο και θα σε κάνουν πλούσιο.

Ποιό είναι το catch?
Αυτό που ισχύει σε κάθε πτυχή της ζωής σου: να σου αρέσει αυτό που κάνεις.
Επίτηδες παρέλειψα τις ώρες εργασίας, κι αυτό γιατί είναι πολλές. Τα 12ωρα είναι καθημερινό φαινόμενο ενώ πολλές φορές πιάνεις και διπλοβάρδιες, ειδικά τώρα που είναι αρχή.
Μην νομίζεις, μπορείς πάντα να δουλεύεις κανονικά 8ωρα (ακόμα και λιγότερο όταν τα πράγματα αρχίζουν και πάνε καλύτερα) αλλά αν θέλεις να γίνεις καλύτερος σε αυτό που αγαπάς αναγκαστικά θα βγάλεις την έ[γ|ν]νοια του χρόνου από το μυαλό σου. Και εδώ είναι που μπαίνει ο παράγοντας αγάπη (κάβλα, τρέλα πες το όπως θες). Το να θέλεις να ξενυχτήσεις ένα ολόκληρο βράδυ για να κάνεις κάτι που σε κάποιον άλλον θα φαινόταν τελείως παράλογο (πχ να φτιάξεις τις εικόνες να κατεβαίνουν ασύγχρονα σε μία iphone εφαρμογή), είναι αυτό που σε οδηγεί στο να γίνεις καλύτερος και κατά συνέπεια επιτυχημένος σε αυτό που επέλεξες να κάνεις ως freelancer.

Προσωπικά, μέχρι στιγμής τα πράγματα είναι λίγο δύσκολα στη μετάβαση που έκανα αλλά σύντομα θα αλλάξουν και σύντομα το σχέδιο κατάκτησης του κόσμου θα λάβει σάρκα και οστά.

Ξεδιάντροπη εκμετάλλευση του προσωπικού μου χώρου για επαγγελματική διαφήμιση: Δεδομένου ότι είμαι ελεύθερος πια, μπορείτε να επικοινωνείτε στο dizzyfingers [at] gmail [dot] dom για οποιαδήποτε κατασκευή site ή εφαρμογής iphone (ναι, ξεκίνησα κι απ’αυτά τώρα καθώς στο mobile internet είναι το μέλλον).

Νύστα, ζαλάδα, αλκοόλ, παρέα, χάχανα, παιχνίδια, μαλακίες, κούραση, ανάμνηση, νοσταλγία, αναμονή…

Αμάξια περνάνε δίπλα σου και τα φώτα ανακλώνται στο καπώ, οι δρόμοι γυαλίζουν από τη βροχή και οι σκέψεις σου αμέσως κάνουν συνειρμούς με τις προηγούμενες ημέρες.

Μόλις γύρισες από μία απερίγραπτη περιπέτεια στους Ανώτερους Τόπους και καλείσαι να προσγειωθείς απότομα γιατί η σύγκρουση με την πραγματικότητα θα σε συνθλίψει. Σωματικά και ψυχικά.

Δε μπορείς να το αποφύγεις, γι’αυτό έφυγες μακριά μία τελευταία φορά πριν βάλεις τα νέα σου ρούχα.

Ξέρεις ότι δε θα είναι άσχημα, κατά πάσα πιθανότητα θα σου αρέσουν, αλλά θα σε αλλάξουν κιόλας - δε γαμιέται, αυτό κάνει όλος ο κόσμος.

Αν πέρασες καλά τον προηγούμενο καιρό θα σου πέσουν γάντι, αν όχι κάτι θα σε ενοχλεί και θα σε πιάνει πάντα φαγούρα - με αυτά που μου διηγήθηκες, μάλλον θα σου συμβεί το πρώτο, για πάρα πολύ καιρό ακόμα.

Αυτό είναι η ζωή κι αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμα, θα το μάθεις σύντομα: μία αλληλουχία από Χ βόλτες που σε ετοιμάζουν για τις Χ+1 επόμενες.

Το αστείο είναι πως παρόλο που θα αργήσω να έρθω στη θέση σου, σε νιώθω απόλυτα, ίσως περισσότερο σε άλλο επίπεδο και προσπαθώ να συγκρατηθώ πριν βγάλω τα δικά μου ρούχα - ονειρεύομαι τους Ανώτερους Τόπους που πήγα και θυμάμαι αυτούς που θα επισκεφτώ.

Παίρνω κουράγιο από το γεγονός πως αύριο θα ξημερώνει μία νέα αυγή και δε θα τη ζήσω μόνος…

Ο τίτλος είναι κενός καθώς δεν ξέρω για τί να γράψω. Δεν είναι ότι δεν έχω πράγματα να μοιραστώ - από τον Ιούνη που έχω να τιμήσω τη blogόσφαιρα έχουν συμβεί πολλά. Θα μπορούσα να γράψω για τις ξεχωριστές διακοπές στη Νάξο που για 3η συνεχόμενη χρονιά με έκαναν να νιώσω λυκειοπαιδαράς, για τις απίστευτες συναυλίες για τις οποίες ευχαριστώ τη μοίρα που τις έφερε στο διάβα μου: τους Nine Inch Nails και τους Archive (ειδικά για αυτούς πήγα ανυποψίαστος και βγήκα οπαδός), για το νέο μου λουκ με τις φαβορίτες που θεωρώ πως είναι ότι πιο γαμάτο έχει αντικρύσει ο πλανήτης μετά από το εξώφυλλο του abbey road των red hot chili peppers, για τις επικείμενες εκλογές που θα εξελιχθούν ως ένα ακόμη ντέρμπυ ΠΑΟ-ΟΣΦΠ….

…αλλά δεν είναι αυτά που με απασχολούν αυτόν τον καιρό. Έχω καρφωμένο ένα Πράγμα στο μυαλό μου και θέλω όσο τίποτα να γράψω για αυτό. Ένα Πράγμα (το οποίο δεν είναι ένα, αλλά μάλλον ένα “σύννεφο” πραγμάτων, ιδεών, συναισθημάτων) το οποίο θα με εξελίξει - από μονοκύτταρος οργανισμός θα πηδήξω γενεές εξέλιξης και θα κατακτήσω τον κόσμο. Δεν ξέρω αν είναι αυτό το Πράγμα που θα τα καταφέρει αυτά, ή η αυτοπεποίθησή μου, ή η ζωηρή και προτρέχουσα φαντασία μου…

Το κακό είναι πως δε μπορώ να σας πω περισσότερα για αυτό το Πράγμα για ευνόητους (τους οποίους θα καταλάβετε μόλις σας ανακοινώσω το Πράγμα) λόγους.

.

..

…

Δεν ξέρω γιατί έκατσα και έκανα αυτό το ανούσιο ποστ. Μαλακίες γράφω, ίσως για να σας θυμήσω απλά ότι το blog δεν έχει παρατηθεί.

Υπόσχομαι πως θα γράφω πιο συχνά και ενδιαφέροντα πράγματα στο μέλλον. Αυτήν τη στιγμή νιώθω μουδιασμένος…

Στο δρόμο για τη δουλειά δεν είχε κίνηση, η μηχανή τσουλούσε σαν βούτυρο σε ταψί και οδηγούσες αμέριμνος…μέχρι που σου πετάχτηκε ένας τετράτροχος κανίβαλος από το stop φέρνοντας τον προφυλακτήρα του οριακά κοντά στο δεξί σου μαρσπιέ.
Εσύ τί έκανες?
α) Τον αγνόησες και συνέχισες την πορεία σου χωρίς έγνοιες, αφού δεν έπαθες τίποτα καλά είσαι.
β) Κατέβηκες από το αμάξι και τον άρχισες στις βρισιές (τις προφορικές, μιας και δεν είχε υδραυλικά είδη κοντά). Αυτός, σαν λοβοτομημένη αμοιβάδα που τον έκοψες από την αρχή, δεν παραδέχτηκε το δίκιο του και ανταπόδωσε τις βρισιές με κάτι άσχετο, πχ “δε φοράς αυθεντικό τζάκετ μηχανής, γι’αυτό δε σε είδα να έρχεσαι!” ή ένα στωικό “άντε γαμήσου”. Μετά από αλλεπάλληλες φιλοφρονήσεις, μπορεί και καμιά ψιλή, σηκώνεσαι και φεύγεις γεμάτος νεύρα και ζοχάδες που σου χάλασε η τόσο όμορφη μέρα.
Ιδίωμα των ηλίθιων ανθρώπων είναι πως νομίζουν ότι έχουν δίκιο ακόμα κι όταν “όλες οι συνιστώσες του σύμπαντος” δείχνουν το αντίθετο και με μία σχεδόν σαδιστική κυνικότητα σου δηλώνουν ως αυτονόητο κάτι το προφανώς λάθος, όπως το να αλλάζεις λωρίδες χωρίς φλας ή να συνεχίζεις αμέριμνος και μιλώντας στο κινητό την πορεία σου ακόμα κι όταν “τα stop φυτρώνουν εκεί που δεν πρέπει¨, καταφέρνοντας να σε βγάλουν από τα ρούχα σου με μία μόνο φράση.

…

Συνεχίζεις την πορεία σου και φτάνεις στο γραφείο. Μετά από 3 γύρους (για τους οδηγούς αυτοκινήτου είναι εκθετικά περισσότεροι) του τετραγώνου βρίσκεις μία θέση λουκούμι στη σκιά, μόνο που πετάγεται από τους θάμνους μία τσατσά και μπαστακώνεται στη μέση. Κάνεις λίγο πιο πέρα να αφήσεις τη μηχανή δίπλα της αλλά αυτή με μία τάχα αδιάφορη κίνηση, κάνει ένα ύπουλο πλάγιο βήμα και σου κλείνει την πρόσβαση υποδηλώνοντάς σου στην ουσία πως “μπορεί να θέλεις να παρκάρεις εδώ, αλλά εγώ είμαι εδώ να υπερασπιστώ με αίμα και κατινιά το καφενειολογικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του Αθηναίου πολίτη της προκράτησης θέσης πάρκινγκ”.
Εσύ:
α) Της εξηγείς ευγενικά πως ο χώρος δεν είναι δικός της και αφήνεις τη μηχανή σε μία λιγότερο καλή θέση ανάμεσα σε δύο αμάξια.
β) Γκαζώνεις και την παρκάρεις εκεί με το ζόρι - μπορεί μαζί με την θείτσα. Το ξαφνιασμένο βλέμμα της Ελληνίδας κυράτζας όταν αμφισβητείται η εξουσία της είναι priceless και τα κατινοβρισίδια που ακολουθούν μετά εκτονώνουν όσα απωθημένα έχεις κρατήσει από την παιδική σου ηλικία και τη σκύλα δασκάλα της 3ης δημοτικού με το περμανάντ άφρο μαλλί και την Μαντλίν Όλμπραιτ μύτη.
Όταν έχεις παρατηρήσει παρόμοιες συμπεριφορές από νεώτερους ανθρώπους, δεν πρέπει να σου προκαλεί μεγάλη εντύπωση όταν κάποιες πεισματάρες ημίγριες νομίζουν πως ο κόσμος είναι χτισμένος αποκλειστικά γύρω από εκείνες (που είναι οι μοναδικές στον κόσμο που υποφέρουν) και τον κανακάρη τους - το να προσπαθείς με τον ένα ή τον άλλον τρόπο να τις πείσεις για το αντίθετο είναι σαν να προσπαθείς να πείσεις έναν ευαγγελιστή ότι κατάγεται από πιθήκους.

…

Μπαίνεις λίγο καθυστερημένα στο γραφείο. Πας να κάτσεις. Νιώθεις κάτι διαφορετικό. Όχι, δεν πήρες κιλά ούτε σκίστηκε το παντελόνι σου. Η καρέκλα σου είναι διαφορετική!
Ο μοναδικός σου φίλος στο 8-10ωρο της δουλειάς, αυτός που σε ανέχεται όσα και να του φορτώσεις, δεν παραπονιέται ότι και να έφαγες το προηγούμενο βράδυ, σου δίνει το ελεύθερο να του ορίζεις τη θέση και την κλίση κατά βούληση και με τα φανταστικά του ροδάκια σε μεταφέρει χωρίς κόπο από το ένα γραφείο στο άλλο….δεν είναι ο ίδιος.
Σηκώνεσαι και ξεκινάς την αναζήτηση της λύσης του μυστηρίου. Δεν θέλει πολύ όμως. Ο νούμερο 1 ύποπτος είναι και ο ένοχος - ναι, καλά το μάντεψες, ο μαλάκας στο γραφείο με τον οποίο τσακώνεσαι συνεχώς.
“Μου πήρες την καρέκλα?” τον ρωτάς? “Ναι, αφού άργησες να έρθεις την πήρα” σου απαντάει με μία φυσικότητα σαν να τον ρώτησες αν σκουπίστηκε σήμερα το πρωί μετά την ανάγκη του.
α) Ναι, καλά κατάλαβες, τον αγνοείς και κάθεσαι στη νέα σου καρέκλα που δεν είναι τόσο άσχημη και συνεχίζεις την ημέρα σου.
β) Ως εδώ. Του έχεις πολλά μαζεμένα για να τον αφήσεις να ξεφύγει με αυτό. Αφήνω τη φαντασία σας να διαλέξει τί θα του κάνατε, καθώς είμαι σίγουρος πως ο καθένας έχει κάποιο άτομο στη δουλειά του που θα ήθελε να τηγανίσει ζωντανό από τη μέση και κάτω και να κρατήσει το υπόλοιπο για να παίζει βελάκια.
Το πρόβλημα είναι πως όσο και να τον κράξεις, η κοσμοθεωρία του μαλάκα είναι πως δεν είναι μαλάκας (η έλλειψη αυτογνωσίας ενός τέτοιου ανθρώπου είναι ότι χειρότερο για τους υπόλοιπους και βασικό αίτιο για τη βλαμμένη συμπεριφορά του) και δεν πρόκειται να αλλάξει όσες καινούριες βρισιές και να ανακαλύψεις. Το ακόμα χειρότερο είναι πως λόγω της εργασίας είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να ανέχεσαι καθημερινά.

Τί κοινό έχουν αυτές οι τρεις ιστορίες?
Οι (α) επιλογές τους μπορεί φαινομενικά να σας βγάζουν κορόιδα, μαλάκες, γκέηδες, φλώρους, αλλά το γεγονός ότι θα ζήσετε για μία ακόμη μέρα, με ελάχιστες απώλειες στο happiness level στην καλύτερη, με λίγο χαμηλότερη από νορμάλ διάθεση στη χειρότερη περίπτωση, είναι ο βασικός λόγος που πρέπει να τις ακολουθήσετε.
Οι (β) επιλογές από την άλλη δείχνουν ως οι πιο γαμάτες, αυτές που θα ακολουθούσε ο τσακ νόρις αν βρισκόταν στη θέση σας, αλλά αντίθετα με τον ημίθεο τσακ (θεός είναι ο flea έχουμε πει) αυτές, αντίστοιχα με τις παραπάνω 3 περιπτώσεις, μπορεί να σε οδηγήσουν:
1) στο ΚΑΤ ή κάπου χειρότερα (ή βαθύτερα) αν μπλέξετε με κανέναν παρανοϊκό στο δρόμο. Λίγες είναι οι φορές που έχετε ακούσει για εγκληματίες που βγάζουν μαχαίρι στην πρώτη κουβέντα?
2) στα δικαστήρια. Μπορεί η θείτσα να πηγαίνει γυρεύοντας αλλά αν την ακουμπήσεις έστω με τη φτέρνα σου στην μαϊμού γκούτσι τσάντα της (αν και δεν ξέρω πως στο καλό μπορεί να πετύχεις τέτοια στάση…) θα σε στείλει σούμπιτο στα δικαστήρια, μιας και ο άντρας της είναι κατά πάσα πιθανότητα αστυνομικός ή δικηγόρος.
3) στην ανεργία. Τί? Νομίζεις πως στη δουλειά σου ο ρουφιάνος είναι εκείνος που χάνει τη δουλειά του σε μία εργασιακή αντιπαράθεση? Ας βάλω τη μαϊμού μου να γελάσει.

…

Ποιό είναι το ηθικό δίδαγμα σε όλα αυτά? Κάντε ότι σκατά θέλετε, δε με νοιάζει ούτε αν σκίσετε το καλσόν σας, ούτε αν γνωρίσετε την vagg-elis στο ατ ομόνοιας, ούτε αν πιάσετε δουλειά ως διανομέας φυλλαδίων με δονητές. Ποιός ξέρει, μπορεί κιόλας εσείς να είστε οι απέναντι άνθρωποι στις παραπάνω ιστορίες.

Όταν είστε όμως στο φόρουμ μου, θα ακολουθείτε την επιλογή (α) μη σας πάρει ο διάολος ενσαρκωμένος στη μορφή της πριονοκορδέλας του nikefalin (inside joke του basketforum αυτό, αγνοήστε το οι λοιποί θνητοί)!
Και εδώ απευθύνομαι όχι μόνο σε όλους τους νοήμονες ανθρώπους που γράφουν στο φόρουμ, αλλά και στους υπόλοιπους αναγνώστες που συμμετέχουν σε φόρα, σε συζητήσεις σε blog και πέφτουν θύματα της αδιανόητης νοητικής καθυστέρησης μερικών ατόμων που νομίζουν ότι άποψη είναι να πέρδεσαι από την αντίθετη πλευρά του πεπτικού σωλήνα.

Τους έχετε συναντήσει, ξέρετε τί λέω. Άνθρωποι που όπως οι παραπάνω των 3 παραδειγμάτων έχουν τη δική τους θεώρηση για τα πράγματα (κάτι που δεν είναι κακό) και πιστεύουν πως συζήτηση είναι να διατυπώνουν στεγνά αυτήν τη θεώρησή τους χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν κανένα επιχείρημα από τους απέναντι για την προφανή απόρριψή της (κάτι που είναι πιο κακό από τον Χίτλερ σε θέση CEO πετρελαϊκής πολυεθνικής). Το κακό είναι πως απαντούνε με κάθε λογής ηλίθιο τρόπο σε λογικότατα επιχειρήματα που έκατσες και έγραψες με πολύ κόπο, έρευνα και χρόνο και όταν πλέον καταλαβαίνουν μετά από σελίδες σεντονιών πως ίσως υπάρχει μία ρωγμή στο κατά τη γνώμη τους τέλειο πλάνο, αποχωρούν από τη συζήτηση με ένα “αυτή είναι η άποψή μου, δεν έχεις κάποιο δικαίωμα να μου την αλλάξεις” ή ένα δακρύβρεχτο “αφού μου την πέφτετε όλοι αποχωρώ” αφήνοντάς σε πιο τσαντισμένο κι από τσιτάχ σε κλιμακτήριο.

Ποιά είναι, λοιπόν, η λύση σε αυτούς τους μονοκύτταρους οργανισμούς με την ιδιότητας της πληκτρολόγησης?

Αυτή που βρήκα πριν λίγες μέρες.

Μην ταΐζεις το αδηφάτο κύτος!

Όπως γράφει εύστοχα ο εύστροφος δημιουργός αυτής της σελίδας:

Η μόνη λύση είναι να σταματήσεις το πρόβλημα στη ρίζα του: την προσοχή σου. Αυτές οι αποβλακωμένες περιπτώσεις τρέφονται από την προσοχή των άλλων και των απαντήσεων τους. Δεν ενδιαφέρονται για το ποια είναι η απάντηση, αρκεί να λάβουν κάποια απάντηση. Δε διαβάζουν το περιεχόμενο αυτών που γράφεις, το μόνο που βλέπουν είναι το γεγονός ότι έγραψες κάτι. Συνεπώς, η καλύτερη λύση είναι να τους αγνοείς. Μην τους μιλάς. Μην ανταλλάζεις μηνύματα. Μην αναγνωρίζεις την ύπαρξη τους.

Αν πρέπει να απαντήσεις οπωσδήποτε, τότε γράψε ένα μήνυμα μιας γραμμής με ένα σύνδεσμο σε αυτήν τη σελίδα, ούτως ώστε οι υπόλοιποι στη λίστα να καταλάβουν τι σκέφτεσαι.

Έτσι, όλοι κερδίζουμε.

Επίσης, έλαβα το θάρρος και έφτιαξα μία εικόνα:

που μπορείτε να χρησιμοποιείτε και να παραθέτετε χρησιμοποιώντας τον παρακάτω κώδικα.

- Σε HTML (σε σχόλια blogs):

<a href=”http://www.dizzyfingers.gr/?p=40″><img src=”http://www.dizzyfingers.gr/wp-content/uploads/2009/06/min-taizeis-to-adifago-kitos.jpg” alt=”Μην ταΐζεις το αδηφάγο κύτος!”></a>

- Σε bbcode (για ποστ σε φόρουμ):

[url="http://www.dizzyfingers.gr/?p=40"][img]http://www.dizzyfingers.gr/wp-content/uploads/2009/06/min-taizeis-to-adifago-kitos.jpg[/img][/url]

Δεν είναι κίνηση δειλίας, ούτε ελιτισμού. Είναι η έξυπνη κίνηση, το αντίθετο δηλαδή αυτού που είναι ο απέναντι.

Γι’αυτό, την επόμενη φορά που θα βρεθείτε με την οθόνη του υπολογιστή να κρέμεται από το παράθυρο, σκεφτείτε το διπλά και ποστάρετε την παραπάνω εικόνα με το σύνδεσμο, ασφαλώς.
Σιγά σιγά θα γίνει και trend, οπότε όλοι θα καταλαβαίνουν τη θέση σας και για ποιό λόγο τη χρησιμοποιείτε.

Εγώ θα την ποστάρω σίγουρα κάποια στιγμή σύντομα. Υπάρχουν πολλά κύτη στον κόσμο…και πέρα από το ότι γράφονται με “υ”, συχνάζουν στα φόρουμ που συχνάζεις κι εσύ με σκοπό να σου σπάσουν τα νεύρα.

Riggs, I'm too old for this shit!

Πήγα για μπάσκετ, στη Δροσιά με τον φίλο μου τον lexx , και μόλις γύρισα.

Είχα καιρό να πάω για μπάσκετ και παρόλο που ήμουν χειρότερος κι από τον Πάπα σε drinking game το ευχαριστήθηκα. Θα ήθελα να πω πως έβγαλα όλη την ένταση του τελευταίου καιρού από μέσα μου αλλά πρόλαβε και βγήκε η ψυχή μου (5′ μόλις λεπτά μετά την πρώτη μου συμμετοχή) οπότε δεν είχα δυνάμεις για πολλά πολλά.

Τί άλλο? Α ναι, η Δροσιά είναι στου διαόλου το κέρατο…αλλά θα ξαναπάω εκεί για μπάσκετ.

Σπίτι δεν είχε φαΐ οπότε τσάκισα κάτι πεπόνια και ροδάκινα (η λέξη “τσάκισε” στην ίδια πρόταση με φρούτα πρέπει να είναι επικό fail…).

Πεινάω,νυστάζω, tired dizzy over and out.

..όχι τουλάχιστον μέχρι να κλείσω τους ανοιχτούς λογαριασμούς με τις Ερινύες μου.

Για να είμαι πιο ακριβής, οι τύψεις μου δεν με αφήνουν να κλείσω μάτι, τύψεις κρυμμένες εδώ και κάμποσες μέρες που αποφάσισαν να εκκολαφθούν  ύπουλα τώρα.

“Μην του δώσεις χρήματα, ξέρεις για τί τα θέλει...” είναι οι λέξεις της αγαπημένης μου Έφης που ωστόσο σουβλίζουν την καρδιά μου εδώ και κάμποση ώρα αποτρέποντάς με να ηρεμήσω και να κλείσω τα μάτια μου ήσυχος.

Η ιστορία έλαβε χώρα το περασμένο σάββατο στο κέντρο της Αθήνας παρόμοια ώρα με την τωρινή, λίγο πιο νωρίς, καθώς πήγαινα να παραλάβω τη μητέρα μου από το λιμάνι του πειραιά. Σε ένα κέντρο Αθήνας που έσφιζε από κίνηση - χαρακτηριστικό ήταν πως η κίνηση στη Συγγρού προς κέντρο έφτανε μέχρι το φιξ - και ο συνήθης πρωινός εκνευρισμός του δρόμου ανάμεσα στα ταξί, τα μηχανάκια και τα yarisάκια για το ποιός έχει μεγαλύτερο δικαίωμα να φτάσει πρώτος στη δουλειά του, έδινε τη θέση στον εκνευρισμό για το ποιό X5 ή rav4 θα περάσει πρώτο το φανάρι για να φτάσει πρώτο στο μπουζουξίδικο, άσχετα αν το κόκκινο είχε ανάψει προ πολλού δημιουργώντας έναν πανικό στα σταυροδρόμια της περιοχής.

Ακριβώς μέσα στον πανικό, δίπλα συγκεκριμένα, βρισκόταν μία σκιά…ναι, σκιά, μόνο έτσι θα μπορούσα να τον περιγράψω καθώς δε φαινόταν να είχε περισσότερες αισθήσεις από ένα αχνό είδωλο κάποιου ανθρώπου που κάποτε, κάπως, οικειοθελώς ή μη, για κάποιο λόγο έχασε την ισορροπία του και έπεσε από το σχοινί απευθείας στο λάκκο με τα σκατά.
Μία φιγούρα που έδειχνε να θέλει να σωριαστεί στο δρόμο αλλά, σαν κάποιος σαδιστής να τον είχε δεμένο σαν μαριονέττα με κλωστές και να μην τον άφηνε να πέσει, τρίκλιζε και περιφερόταν σαν νεκρός μέσα στους “ζωντανούς” της νύχτας, ζητώντας μία βοήθεια.

Τα μαλλιά του ήταν όπως και τα μακριά μούσια του, άπλυτα και φουντωτά, η επιδερμίδα του έδειχνε την ηλικία του - κοντά στα 40-50 - και του πρόσθετε άλλα τόσα. Η ενδυμασία του αποτελούταν από μία φαρδιά λεπτή γκριζογαλάζια φόρμα και ένα σκισμένο μπλουζάκι που συμπλήρωνε το αεράτο σύνολο. Τα πόδια του δεν πρόσεξα με τί ήταν ντυμένα, είχα εστιάσει στο πρόσωπό του αλλά ακόμα και τώρα δε μπορώ να θυμηθώ τα χαρακτηριστικά του. Το αχανές βλέμμα του ωστόσο το θυμάμαι και το γνωρίζω από μικρό παιδί στα Εξάρχεια των αμέτρητων ναρκομανών τη δεκαετία του 90…το βλέμμα που προδίδει την εσωτερική μουντή κραυγή του για βοήθεια αλλά τις ανύπαρκτες δυνάμεις που καταπνίγουν κάθε έκφραση…είναι σαν να ανατινάζεις μία βόμβα σε ένα αεροστεγές άθραυστο κουτί, ακούς τον βόμβο, νιώθεις τις δονήσεις αλλά δεν βλέπεις τη λάμψη.

Ίσως φανεί αστείο αλλά μου θύμιζε λίγο τον γνωστό μουσάτο κύριο που ζωγραφίζει τα μεσημέρια στη ΝΕΤ, τον Bob Ross στην πιο καχεκτική έκδοσή του…

Αν οι βιντεοκασσέτες του με τους 1002 διαφορετικούς τρόπους για να ζωγραφίσεις ένα βουνό δεν πούλαγαν, αν οι φίλοι του σταματούσαν τις κοινωνικές συναναστροφές μαζί του γιατί πλέον δεν ήταν διάσημος, αν τον παρατούσε η γυναίκα του για τον ίδιο λόγο, αν έχανε το σπίτι του από την υποθήκη που έβαλε για να πάρει το γιωτ, αν άρχιζε το ποτό για να αντιμετωπίσει την αδιαφορία και την αψυχία του κόσμου, αν μέσα από μία δαιδαλώδη διαδρομή έπεφτε στην παγίδα των ναρκωτικών και αν με κάποιον μαγικό τρόπο διακτινιζόταν στη κωλοπόλη που ζω…τότε θα είχα το ίδιο θέαμα μπροστά μου με αυτό του προχθεσινού σαββάτου.

Καθώς περιφερόταν από αμάξι σε αμάξι κατά τη μεγάλη διάρκεια του κόκκινου φαναριού στη διασταύρωση Βασ.Όλγας και Βασ.Αμαλίας έφτασε η σειρά μου. Η άμεση και ακούσια αντίδρασή μου ήταν να εστιάσω στην πινακίδα του μπροστινού μου και να τον αγνοήσω. Έχοντας το πόδι στον συμπλέκτη και τον λεβιέ στην πρώτη, κινήθηκα κιόλας και 5 μέτρα μπροστά για να τον αποφύγω, παρατηρώντας τον ταυτόχρονα με την άκρη του ματιού μου να γυρίζει αργά, μηχανικά και τρέμοντας προς τα εκεί που πήγα όσο τον προσπερνούσε το ερμητικά κλειστό παράθυρό μου αργά και σχεδόν σαδιστικά.
Το να κάνει δύο βήματα στην κατάσταση που ήταν φαινόταν ολόκληρος άθλος και τώρα βρισκόταν στο δίλημμα του να συνεχίσει προς τα πίσω ώστε να δοκιμάσει την τύχη του στο πισινό αμάξι μου ή να επιμείνει μαζί μου. Πιστεύω, χωρίς να θυμάμαι καλά, πως αποφάσισε το δεύτερο.

Σε μία έξαρση οίκτου - και θαυμασμού, ίσως, για το κουράγιο του - αποφάσισα να βγάλω το πορτοφόλι μου και να του δώσω κάτι ψελλίζοντας “δεν αντέχω να τον βλέπω άλλο έτσι”.

Εκεί μίλησε η Έφη λέγοντας την παραπάνω φράση αλλά δεν είμαι σίγουρος αν άκουσα αυτήν ή τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει τις ίδιες ακριβώς λέξεις…

Την παύση δύο δευτερολέπτων ακολούθησε το άναμμα του πράσινου φαναριού και όσο προσπαθούσα, χωνώμουν, κόρναρα για να προλάβω να περάσω αυτό το φανάρι ο ζητιάνος μετατράπηκε σε κάτι παραπάνω από μία ισχνή ανάμνηση.

Μέχρι σήμερα.

Δε μπορώ να καταλάβω τί ήταν αυτό που με έκανε να διστάσω να του δώσω ένα ευρώ.

Ήταν πράγματι το γεγονός ότι δεν ήθελα να τον οδηγήσω ακόμη πιο βαθειά στον λάκκο των ναρκωτικών?
Αυτή είναι η δικαιολογία που λέμε σήμερα, ή που μας έχουν εμποτίσει για να μη νιώθουμε τύψεις όταν αντί να δώσουμε ένα δάχτυλο βοηθείας στον συνάνθρωπό μας δεν του δίνουμε καθόλου και τον κλωτσάμε κιόλας για να σωριαστεί στο έδαφος?
Κι αν ναι, ποιός είμαι εγώ που θα τον κρίνω? Πώς ξέρω εγώ με την άνετη ζωή και τις άφθονες δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή μου τί έχει σπρώξει τον απέναντί μου στην ύστατη πράξη να ζητιανέψει τη βοήθειά μου?

Ο άνθρωπος δε μου ζήτησε ούτε να τον οδηγήσω στο σωστό δρόμο, ούτε να προσέξω τα παιδιά του. Λεφτά μου ζήτησε, και μάλιστα λίγα. Για φαΐ? Πιστεύω πως ναι, γιατί όσο και να σε τρώει η μαστούρα η πείνα είναι ενδότερη και βασικότερη ανάγκη. Ασφαλώς αν μείνει και λίγο για την άλλη ανάγκη θα τα χρησιμοποιήσει. Μπορεί μάλιστα τα δικά μου δύο ευρώ να είναι τα μοιραία και τον βρουν σε κάποιο πεζοδρόμιο εκεί κοντά με το ένα χέρι δεμένο και το άλλο με μία μισοφαγωμένη τυρόπιτα.

Αλλά, διάολε, αν δεν πρόκειται ούτε να τον βάλω σε ένα σπιτικό, ούτε να τον ταΐσω, ούτε καν να ασχοληθώ για παραπάνω από 5″ με την κατάστασή του πριν καταπιαστώ με τα δικά μου σοβαρότερα καθημερινά προβλήματα, τότε για ποιό λόγο να του αρνηθώ τη μία και μοναδική “χαρά” και ανάγκη που μου ζητάει να του εκπληρώσω? Γιατί να μην τον γλυτώσω 2 ώρες από τη μιζέρια του, έστω και με αυτόν τον φτηνό και εγκληματικό τρόπο? Αφού δεν έχω άλλον τρόπο να του το κάνω?
Ποιός είμαι εγώ που με την αδιαφορία μου τον έφερα να παραπαίει εκεί μπροστά στο αριστερό φανάρι του αμαξιού μου και δεν πρόκειται να κάνω ποτέ στη ζωή μου κάτι ουσιαστικό για να του σώσω τη ζωή, αλλά αρνούμαι να του δώσω αυτό το ασήμαντο, για εμένα, πράγμα?
Πόσο υποκριτής είμαι όταν δεν του δίνω λεφτά τάχα για να μην τον σκοτώσω…αλλά την ίδια στιγμή η αδιαφορία μου δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από τα ναρκωτικά που του αρνήθηκα?
Το ότι τον στέλνω, εφόσον ενδώσω στις ικεσίες του, ένα λεπτό νωρίτερα στον τάφο από αυτήν την κωλοζωή που του έτυχε, με κάνει δολοφόνο? Εξίσου υπαίτιο με τις καταστάσεις που τον έφεραν εκεί? Γιατί να πρέπει να με πιάνουν τύψεις όταν του δίνω λεφτά για να πάρει την πρέζα του αλλά να κοιμάμαι άνετος αν αναλαμβάνει κάποιος άλλος αυτό το “λάθος”?

Κι από πότε ο οίκτος είναι κακός? Η βοήθεια στον συνάνθρωπο είναι λιγότερο σημαντική από την περηφάνεια του ατόμου?

…

Δε ζω σε μία γυάλα. Γνωρίζω πως ακόμα κι αν καταφέρω και “αγιοποιήσω” την οικονομική βοήθεια στη συγκεκριμένη κατηγορία των εχόντων τη ανάγκη, δεν πρόκειται να κερδίσω μία θέση στον παράδεισο ούτε θα κοιμούνται ήσυχα ευλογώντας το όνομά μου.
Καταλαβαίνω πως όσο υποκριτικό είναι να αρνείσαι την οποιαδήποτε βοήθεια στο πρεζάκι άλλο τόσο υποκριτικό είναι να θεωρείς σωστό να του δίνεις 2 ευρώ αλλά να μην παίρνεις ένα τηλέφωνο τον ΟΚΑΝΑ, ή να επικοινωνείς με τους δικούς του αν τον γνωρίζεις…ή να φτάνεις, τέλως πάντων, όσο μακριά σε οδηγεί το φιλότιμο, η φιλευσπλαχνία, ο οίκτος…

Αλλά όχι αυτή η αδιαφορία παιδιά.

Η αδιαφορία μας ως άνθρωποι, ως κοινωνία, ως συγγενείς, ως φίλοι οδηγούν αυτούς τους ανθρώπους σε αυτό το αδιέξοδο όχι το δίευρο που θα δώσουμε μία στο τόσο σε κάποιο τελειωμένο πρεζάκι.

Είμαστε όλοι άνθρωποι και κάνουμε λάθη. Άλλοι τα πληρώνουμε ακριβά άλλοι όχι.
Κι όπως ατελείς είμαστε ως άνθρωποι, δε γίνεται πάντα να κάνουμε το “σωστό”. Δε χρειάζεται να κάνουμε πάντα το “σωστό”.

Μη δώσετε λεφτά. Δεν είναι αυτός ο σκοπός του ποστ. Αλλά μην κρίνετε.

Μην του πάρετε φαΐ αν αποφασίσετε όντως να τον αλαφρύνετε από τον πόνο του με κάποιο ψιλό. Αλλά μην τον ξεχάσετε μόλις απομακρυνθείτε.

Μην τον στείλετε στον ΟΚΑΝΑ (σε όποιον έχει μείνει ανοιχτός τέλως πάντων) αλλά κάνετε έναν κόπο και πάρτε του κάτι να φάει και να πιεί τώρα που έρχονται και ζεστές μέρες.

Κάνετε ένα, μικρό, βήμα. Μία μικρή αυτοκριτική.

Όπως και σε πολλά πράγματα στην κοινωνική μας ζωή, έτσι και σε αυτήν την περίπτωση πιστεύω πως η συλλογική συνειδητοποίηση είναι ζωτικής σημασίας.

Και για να φτάσουμε εκεί, χρειάζεται πρώτα να κάνουμε κάποιες αυστηρές ερωτήσεις στον εαυτό μας…τις οποίες ασφαλώς θα απαντήσουμε με ειλικρίνεια.

Ξεκινάω με τη βαθμολόγηση της ταινίας (εδώ πέρα δεν έχει κλισέ του τύπου “δε βαθμολογώ την τέχνη”, όσο μου αρέσει τόσο της βάζω) για να ξέρετε εξαρχής την τελική μου άποψη, καθόλη τη διάρκεια του αναγνώσματος.

Ας ξεκινήσουμε με την ιστορία. Το φιλμ είναι μεταφορά του ομώνυμου αυτοβιογραφικού βιβλίου του Martin McGarland, πρώην πληροφοριοδότη της αγγλικής αστυνομίας βαθειά στα μέσα-υψηλά κλιμάκια του IRA. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει αλλά η ταινία μας δείχνει την πορεία του νεαρού καθολικού που παίρνει ένα shortcut μέσα από την παρανομία και την πώληση κλοπιμαίων στην επαναστατική δράση του IRA ενάντια στην βρετανική καταπίεση του νησιού. Μόνο που λόγω της άσπιλης συνείδησής του, όπως μας δείχνεται στην ταινία τουλάχιστον, συνειδητοποιεί πως η βία είναι τυφλή, δεν διαλέγει πλευρές και έτσι συνεργάζεται με τους βρετανούς με απώτατο και αλτρουιστικό σκοπό την ανατροπή όσο το δυνατόν περισσότερων δολοφονικών απόπειρων. Ένας χαφιές, όμως, ποτέ δε μένει κρυμμένος στο σινεμά, οπότε κάποια στιγμή έχει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεών του.

Η όλη ταινία είναι ένα συνεχές κυνηγητό ανάμεσα σε 3 πλευρές. Ο IRA ψάχνει τον χαφιέ μέσα στην οργάνωση που τους κάνει συνεχώς χαλάστρα στις ενέδρες που με τόσο κόπο και εκρηκτική ύλη οργανώνει, η βρεττανική αστυνομία κυνηγάει τον IRA μέσα από τις πληροφορίες του Martin και ο τελευταίος προσπαθεί, ως άλλος άγιος John Lennon, να αποτρέψει όσο το δυνατόν περισσότερους σκοτωμούς.
Ανάμεσα σε αυτά υπάρχει μία σύζυγος με εκνευριστική φωνή, 2 πατρικές φιγούρες (με τη μία να κερδίζει ανά κράτος, ποιά δε λέμε, spoiler δεν κάνουμε) και μία γκόμενα που στην ταινία, τουλάχιστον, έμεινε ανικανοποίητη (αν όντως η τύπιισσα έμοιαζε με την Rose McGowan που την υποδυόταν, πολύ αμφιβάλλω αν η αυτοβιογραφία ήταν 100% αληθής).

Αν μέχρι τώρα έχετε πιάσει τον τίτλο του άρθρου “McDeparted” τότε θα αναρωτιέστε γιατί να πάτε να τη δείτε την ταινία αφού η μόνες διαφορές με την ταινία του Σκορτσέζε είναι ο Ben Kingsley στη θέση του Νίκολσον, ο Jim Sturgess στη θέση του DiCaprio (ή του Matt Damon?), και η μικρότερη διάρκεια.

Πρώτον, αν σας αρέσει η πραγματική ιστορία της ταλαιπωρημένης Β.Ιρλανδίας και ενδιαφέρεστε να ρίξετε μία ρεαλιστική ματιά στα γεγονότα και την κατάσταση της πολυτάραχης περιόδου των 80s, η σκηνοθέτης Kari Skogland κάνει πολύ καλή δουλειά.

Δεύτερον, αν οι ηθοποιοί Μπεν Κίγκσλεϊ και Τζιμ Στέρτζες σας εμπνέουν τότε αξίζει σίγουρα τον κόπο. Παίζουν καλά τα παλικάρια και η χημεία μεταξύ τους είναι καλή. Αν από τον, βραβευμένο για την ερμηνεία του στο Γκάντι, γερόλυκο δεν περιμένατε κάτι λιγότερο, ο Στέρτζες, που τον πρωτογνωρίσαμε καλά καλά στο beetly Across The Universe, είναι αρκετά συμπαθητικός στο ρόλο του.

Τρίτον, αν σας αρέσει η τρελή προφορά των Ιρλανδών :).

Εγώ την ευχαριστήθηκα, με κράτησε σε αγωνία καθώς με μετέφερε πειστικά σε εκείνες τις δύσκολες καταστάσεις της ιστορίας και μου έμεινε μία γλυκόπικρη γεύση στο τέλος μαθαίνοντας την αληθινή κατάληξη των πραγμάτων.

Για εμένα τουλάχιστον…γιατί σε όλη μου τη ζωή οι περισσότεροι άνθρωποι που γνώρισα δέχονταν με μεγάλη ανακούφιση την έκφραση “η προθεσμία πήρε παράταση”. Είτε αυτή η προθεσμία είχε να κάνει με την εξέταση ενός μαθήματος είτε με την παρουσίαση ενός site.

Μπορώ να τους καταλάβω, ασφαλώς, καθώς υπάρχει περισσότερος χρόνος για να προετοιμαστείς, να χαλαρώσεις, να κοιμηθείς, και να παρουσιαστείς καλύτερος στην περίσταση. Υπάρχει το αίσθημα της ανακούφισης πως πλέον μπορείς να προλάβεις να ολοκληρώσεις αυτό το χοντρό πρόγραμμα που υπολόγιζες ότι θα σου έπαιρνε 3 ξενύχτια μέσα στην εβδομάδα για να ολοκληρωθεί.

Εγώ όμως δε μπόρεσα ποτέ να το δω από αυτήν την οπτική γωνία. Εκτός, ίσως, από τις περιπτώσεις που δεν ενδιαφερόμουν για το αποτέλεσμα οπότε “τί τώρα, τί χθες, τί αύριο το ίδιο ανεύθυνο αποτέλεσμα θα παρουσιάσω”, συνήθως περιπτώσεις εξεταστικής όπου έβρισκα απλά χρόνο για να λουφάρω περισσότερο δηλαδή.
Γενικά, όμως, η παράταση της διορίας σήμαινε παράταση του άγχους, περαιτέρω ξενύχτια και αυξημένες προσδοκίες από την απέναντι πλευρά.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση της τωρινής περιόδου της ζωής μου, τη διορία κατασκευής ενός site δηλαδή που είναι και ο λόγος που κάνω το ποστ, έχω να προσθέσω άλλες δύο σημαντικές παραμέτρους:

1) την ψυχολογική και σωματική κούραση που ήδη με έχει καταβάλει, καθώς σε συνδιασμό με τις απαιτήσεις της δουλειάς προσπαθώ να προλάβω και αυτές της σχολής, οι οποίες είναι ανεπιθύμητες μεν αναγκαστικές (όπως τα έχω προγραμματίσει στο κεφάλι μου) δε. Ότι ξενύχτια έκανα τα έκανα και το να αργήσει λίγο περισσότερο να βγει το site στον αέρα δεν πρόκειται να μου τα πάρει πίσω και να μου τα αντικαταστήσει χορτάτους ύπνους. Αντιθέτως…

2) λες και ξεπήδησε από κάποιο μανιφέστο του Μέρφι (αυτός με τον νόμο όχι ο ηθοποιός), το χρονοδιάγραμμα δείχνει να μου ξεπετάει τόσο περισσότερες εργασίες όσο περισσότερο ελεύθερο χρόνο βρίσκω.

Το κακό είναι πως όταν το ανθρώπινο μυαλό υπερφορτώνεται, δυσκολεύεται πια να χειριστεί και τις απλούστερες εργασίες κάνοντας τις επερχόμενες ημέρες ακόμα πιο δύσκολες να περάσουν. Είναι σαν τον υπολογιστή που όταν τον υπερφορτώνεις, τιγκάρει η RAM του, κολλάει και δεν μπορεί να σου ανοίξει ούτε έναν απλό φάκελο (κακία: το συγκεκριμένο παράδειγμα αναφέρεται αποκλειστικά σε windows :P).

Αυτή είναι η έκφρασή μου τις τελευταίες ημέρες :P

Τέτοιες στιγμές ζηλεύω τους φίλους που εργάζονται στο δημόσιο ή αυτούς που κάνουν κάποια διεκπεραιωτική δουλειά στον ιδιωτικό τομέα που μπορούν να σταματάνε στις 17:00 ακριβώς και να μην τους ενδιαφέρει πόσο καλό θα βγει το αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Εμένα δεν με παίρνει να τα φορτώσω στον κόκκορα και να παραδώσω ένα ημιτελές έργο. Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς μου που την όποια κακοτεχνία κάνω θα την πληρώσω με μαθηματική ακρίβεια ο ίδιος στο μέλλον.

Από την άλλη, όμως, σκέφτομαι πως αυτές οι δύσκολες μέρες, πέρα από το να με γονατίζουν ψυχοσωματικά, δε μου κάνουν κακό. Το κλισέ “ότι δε σε σκοτώνει, σε κάνει δυνατότερο” έχει αμέτρητες εφαρμογές και τεκμηριώσεις πίσω του και είναι αποδεδειγμένο πως ισχύει.
Είμαι, επίσης, σε μία εταιρεία που ευτυχώς - και σπάνια, δυστυχώς, για τα ελληνικά δεδομένου του χώρου - εκτιμάει με κάθε τρόπο τον όποιο ιδρώτα χύνω για αυτήν, ενώ έρχεται και η πρώιμη άδεια στις αρχές του Ιούλη οπότε και θα γεμίσω τις μπαταρίες μου.

Δεν ξέρω τί θα κάνω σε αυτές τις ημιδιακοπές, αλλά μία ο γάμος της αδερφής της Έφης (της κοπέλας μου), μία η πιθανότητα να επισκεφτώ την σαντορίνη όπου εργάζεται ο αδερφός μου, κάτι θα βρω να κάνω για να διασκεδάσω.

Μέχρι τότε, όμως, η ζωή μου θα είναι όπως η εικόνα του παραπάνω γραφείου.

messy

Την ίδια στιγμή όμως η cache είναι ένα άτιμο πράγμα.
Η cache είναι χειρότερη από κολλημένο δίσκο, είναι χειρότερη από κολλημένη γκόμενα, χειρότερη από κολλημένο οπαδό και χειρότερη από κολλημένο κολλητό.

Μία επιστημονική τεκμηρίωση της κατάστασης είναι πως η cache είναι τόσο κολλημένη που δεν ξεκολλάει.

Όχι τουλάχιστον μέχρι να καταλάβεις ότι αυτή φταίει για όλα τα κακά του κόσμου. Για το γεγονός ότι έχασες 1 ώρα δοκιμάζοντας κάθε πιθανή αλλαγή στον κώδικα, για το γεγονός ότι γύρισες τα μισά site της google προσπαθώντας να βρεις τη λύση στο πρόβλημα που “καλά, μόνο σε εμένα έχει τύχει?” (η τραγική ειρωνεία είναι πως όταν όλες οι συνιστώσες του Σύμπαντος δείχνουν προς μία τεράστια ΝΕΟΝ επιγραφή με αναβοσβήνοντα γράμματα “ΕΙΣΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ”, τότε είναι που πεισμώνεις περισσότερο και ετοιμάζεσαι να βάλεις και το άλλο σου χέρι στο μίξερ), για το γεγονός ότι σιχτίρισες οτιδήποτε ζωντανό γύρω σου.

Και το μόνο που έπρεπε να κάνεις ήταν να κάνεις ένα χοντρό refresh…

Όλη αυτή η εισαγωγή ήταν για να σας ενημερώσω πως πλέον το blog ακούει και στο domain dizzyfingers.gr . Θα σας το είχα ανακοινώσει 2 ώρες νωρίτερα αλλά, παραδόξως, σήμερα το ctrl+f5 δε μου φαινόταν καλή ιδέα…

ΥΓ: Σε όλους όσους δεν κατάλαβαν χριστό από όσα μόλις έγραψα και νιώθουν εξαπατημένοι που τους στέρησα 37″ από τη ζωή τους, τους επισυνάπτω μία χαριτωμένη εικόνα.

You suck and your suckness caches to eternity, cache!