…και βρίσκομαι ακόμη πιο μακριά απ’ότι βρισκόμουν πριν.
Όχι, δε θα απολογηθώ που άργησα να γράψω. ΔΕΝ είχα κάτι να γράψω. Αλλά ακόμα και να είχα, ήμουν τόσο απασχολημένος που δεν προλάβαινα ούτε να κάνω κλικ στο dizzyfi.
Τί έγινε λοιπόν αυτούς τους μήνες? Read More
Νύστα, ζαλάδα, αλκοόλ, παρέα, χάχανα, παιχνίδια, μαλακίες, κούραση, ανάμνηση, νοσταλγία, αναμονή…
Αμάξια περνάνε δίπλα σου και τα φώτα ανακλώνται στο καπώ, οι δρόμοι γυαλίζουν από τη βροχή και οι σκέψεις σου αμέσως κάνουν συνειρμούς με τις προηγούμενες ημέρες. Read More
Βάζω archive στη μουσική και κάθομαι και κοιτάζω την κενή οθόνη προσπαθώντας να γράψω κάτι, χωρίς αποτέλεσμα όμως…
Ο τίτλος είναι κενός καθώς δεν ξέρω για τί να γράψω. Δεν είναι ότι δεν έχω πράγματα να μοιραστώ - από τον Ιούνη που έχω να τιμήσω τη blogόσφαιρα έχουν συμβεί πολλά. Θα μπορούσα να γράψω για τις ξεχωριστές διακοπές στη Νάξο που για 3η συνεχόμενη χρονιά με έκαναν να νιώσω λυκειοπαιδαράς, για τις απίστευτες συναυλίες για τις οποίες ευχαριστώ τη μοίρα που τις έφερε στο διάβα μου: τους Nine Inch Nails και τους Archive (ειδικά για αυτούς πήγα ανυποψίαστος και βγήκα οπαδός), για το νέο μου λουκ με τις φαβορίτες που θεωρώ πως είναι ότι πιο γαμάτο έχει αντικρύσει ο πλανήτης μετά από το εξώφυλλο του abbey road των red hot chili peppers, για τις επικείμενες εκλογές που θα εξελιχθούν ως ένα ακόμη ντέρμπυ ΠΑΟ-ΟΣΦΠ…. Read More
Η μέρα έξω είναι όμορφη. Έχει λιακάδα μετά από πολλές μέρες μουντάδας και βροχής και λίγο αεράκι ίσα ίσα για να κάνει τον ήλιο απολαυστικό - είναι ένα ιδανικό ανοιξιάτικο πρωινό.
Στο δρόμο για τη δουλειά δεν είχε κίνηση, η μηχανή τσουλούσε σαν βούτυρο σε ταψί και οδηγούσες αμέριμνος…μέχρι που σου πετάχτηκε ένας τετράτροχος κανίβαλος από το stop φέρνοντας τον προφυλακτήρα του οριακά κοντά στο δεξί σου μαρσπιέ.
Εσύ τί έκανες?
α) Τον αγνόησες και συνέχισες την πορεία σου χωρίς έγνοιες, αφού δεν έπαθες τίποτα καλά είσαι.
β) Κατέβηκες από το αμάξι και τον άρχισες στις βρισιές (τις προφορικές, μιας και δεν είχε υδραυλικά είδη κοντά). Αυτός, σαν λοβοτομημένη αμοιβάδα που τον έκοψες από την αρχή, δεν παραδέχτηκε το δίκιο του και ανταπόδωσε τις βρισιές με κάτι άσχετο, πχ “δε φοράς αυθεντικό τζάκετ μηχανής, γι’αυτό δε σε είδα να έρχεσαι!” ή ένα στωικό “άντε γαμήσου”. Μετά από αλλεπάλληλες φιλοφρονήσεις, μπορεί και καμιά ψιλή, σηκώνεσαι και φεύγεις γεμάτος νεύρα και ζοχάδες που σου χάλασε η τόσο όμορφη μέρα.
Ιδίωμα των ηλίθιων ανθρώπων είναι πως νομίζουν ότι έχουν δίκιο ακόμα κι όταν “όλες οι συνιστώσες του σύμπαντος” δείχνουν το αντίθετο και με μία σχεδόν σαδιστική κυνικότητα σου δηλώνουν ως αυτονόητο κάτι το προφανώς λάθος, όπως το να αλλάζεις λωρίδες χωρίς φλας ή να συνεχίζεις αμέριμνος και μιλώντας στο κινητό την πορεία σου ακόμα κι όταν “τα stop φυτρώνουν εκεί που δεν πρέπει¨, καταφέρνοντας να σε βγάλουν από τα ρούχα σου με μία μόνο φράση.
Riggs, I'm too old for this shit!
Πήγα για μπάσκετ, στη Δροσιά με τον φίλο μου τον lexx , και μόλις γύρισα.
Είχα καιρό να πάω για μπάσκετ και παρόλο που ήμουν χειρότερος κι από τον Πάπα σε drinking game το ευχαριστήθηκα. Θα ήθελα να πω πως έβγαλα όλη την ένταση του τελευταίου καιρού από μέσα μου αλλά πρόλαβε και βγήκε η ψυχή μου (5′ μόλις λεπτά μετά την πρώτη μου συμμετοχή) οπότε δεν είχα δυνάμεις για πολλά πολλά.
Τί άλλο? Α ναι, η Δροσιά είναι στου διαόλου το κέρατο…αλλά θα ξαναπάω εκεί για μπάσκετ.
Σπίτι δεν είχε φαΐ οπότε τσάκισα κάτι πεπόνια και ροδάκινα (η λέξη “τσάκισε” στην ίδια πρόταση με φρούτα πρέπει να είναι επικό fail…).
Πεινάω,νυστάζω, tired dizzy over and out.
Ξάπλωσα νωρίς σήμερα μιας και ήθελα να κοιμηθώ πριν τις 00:00 ώστε να έχω ένα γεμάτο 8ωρο ύπνου προτού ξυπνήσω αύριο για τη δουλειά.
Αλλά, σε αντίθεση με την ημέρα που μπορεί να με πάρει ο ύπνος οπουδήποτε, όταν ξαπλώνω στο κρεββάτι μου το μόνο που βρίσκω να κάνω είναι να στροβιλίζομαι μέσα στο σύμπλεγμα σεντονιού, μαξιλαροθήκης και σκέψεων, ανήμπορος να κοιμηθώ…
..όχι τουλάχιστον μέχρι να κλείσω τους ανοιχτούς λογαριασμούς με τις Ερινύες μου.
Για να είμαι πιο ακριβής, οι τύψεις μου δεν με αφήνουν να κλείσω μάτι, τύψεις κρυμμένες εδώ και κάμποσες μέρες που αποφάσισαν να εκκολαφθούν ύπουλα τώρα.
“Μην του δώσεις χρήματα, ξέρεις για τί τα θέλει...” είναι οι λέξεις της αγαπημένης μου Έφης που ωστόσο σουβλίζουν την καρδιά μου εδώ και κάμποση ώρα αποτρέποντάς με να ηρεμήσω και να κλείσω τα μάτια μου ήσυχος. Read More
7/10
Ξεκινάω με τη βαθμολόγηση της ταινίας (εδώ πέρα δεν έχει κλισέ του τύπου “δε βαθμολογώ την τέχνη”, όσο μου αρέσει τόσο της βάζω) για να ξέρετε εξαρχής την τελική μου άποψη, καθόλη τη διάρκεια του αναγνώσματος.
Ας ξεκινήσουμε με την ιστορία. Το φιλμ είναι μεταφορά του ομώνυμου αυτοβιογραφικού βιβλίου του Martin McGarland, πρώην πληροφοριοδότη της αγγλικής αστυνομίας βαθειά στα μέσα-υψηλά κλιμάκια του IRA. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει αλλά η ταινία μας δείχνει την πορεία του νεαρού καθολικού που παίρνει ένα shortcut μέσα από την παρανομία και την πώληση κλοπιμαίων στην επαναστατική δράση του IRA ενάντια στην βρετανική καταπίεση του νησιού. Μόνο που λόγω της άσπιλης συνείδησής του, όπως μας δείχνεται στην ταινία τουλάχιστον, συνειδητοποιεί πως η βία είναι τυφλή, δεν διαλέγει πλευρές και έτσι συνεργάζεται με τους βρετανούς με απώτατο και αλτρουιστικό σκοπό την ανατροπή όσο το δυνατόν περισσότερων δολοφονικών απόπειρων. Ένας χαφιές, όμως, ποτέ δε μένει κρυμμένος στο σινεμά, οπότε κάποια στιγμή έχει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεών του. Read More
Η παράτασή του.
Για εμένα τουλάχιστον…γιατί σε όλη μου τη ζωή οι περισσότεροι άνθρωποι που γνώρισα δέχονταν με μεγάλη ανακούφιση την έκφραση “η προθεσμία πήρε παράταση”. Είτε αυτή η προθεσμία είχε να κάνει με την εξέταση ενός μαθήματος είτε με την παρουσίαση ενός site.
Μπορώ να τους καταλάβω, ασφαλώς, καθώς υπάρχει περισσότερος χρόνος για να προετοιμαστείς, να χαλαρώσεις, να κοιμηθείς, και να παρουσιαστείς καλύτερος στην περίσταση. Υπάρχει το αίσθημα της ανακούφισης πως πλέον μπορείς να προλάβεις να ολοκληρώσεις αυτό το χοντρό πρόγραμμα που υπολόγιζες ότι θα σου έπαιρνε 3 ξενύχτια μέσα στην εβδομάδα για να ολοκληρωθεί. Read More
Η cache είναι ένα όμορφο πράγμα.
Χαρίζει χρόνια νεότητας και gigabyte bandwidth στους απανταχού administrators και μας βοηθάει στο να νομίζουμε ότι το ελληνικό ίντερνετ είναι γρήγορο.
Την ίδια στιγμή όμως η cache είναι ένα άτιμο πράγμα.
Η cache είναι χειρότερη από κολλημένο δίσκο, είναι χειρότερη από κολλημένη γκόμενα, χειρότερη από κολλημένο οπαδό και χειρότερη από κολλημένο κολλητό. Read More
Απαισιαδοξία
Ξυπνάς αργά το μεσημέρι και έχεις το χαρακτηριστό συναίσθημα. Αυτό που νιώθεις πως έχεις χάσει όλη την ημέρα, πως όλος ο κόσμος πήγε για διακοπές και εσύ έμεινες πίσω κάνοντας κάτι ανούσιο - και μετά συνειδητοποίησες τί έχασες και δε μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό, απλά κάθεσαι και αναθεματίζεις την τύχη σου, τις επιλογές, τον εαυτό σου.
Σηκώνεσαι και δεν έχεις τίποτα να κάνεις, τίποτα να φας, πουθενά να πας. Οι τοίχοι του σπιτιού είναι έτοιμοι να πέσουν πάνω σου αλλά δε μπορείς να βγεις έξω. Φοβάσαι μόνο στη σκέψη ότι θα συμβεί αυτό και όσο φοβάσαι τόσο πιο πολύ το σκέφτεσαι.
Είναι επικίνδυνο να περιμένεις άπραγος το φως μετά από την πιο σκοτεινή ώρα της νύχτας, μπορεί να ξενυχτήσεις περιμένοντας και να χάσεις πάλι το πρωινό.
…
Συνέχισε τη ζωή σου, σκάψε βαθύτερα, κοίτα μόνο μπροστά. Δε μπορείς να προβλέψεις πότε θα σκάσει η βόμβα, αλλά όσο κινείσαι τόσες περισσότερες πιθανότητες έχεις να τη γλυτώσεις…
ΥΓ: Να θυμηθώ να διαβάσω τα παραπάνω όταν στο μέλλον θα νομίζω πως τα βλέπω σκούρα.